Deyim

Sen Ben Davası (kavgası) Ne Demek?

Anlamı

bir konuda anlaşmazlığa düşüldüğünü anlatan bir söz:
'Nihayeti bulunmaz bir sen ben davasına düşmüşler.' -Ö. Seyfettin.

Detaylı Açıklama

Sen ben davası deyimi, bir konudaki anlaşmazlığın, asıl meseleyi bir yana bırakıp kişisel bir çekişmeye, bir ego kavgasına dönüşmesini anlatır. Sen ve ben zamirleri, tartışmanın merkezine geçen kişisel gururu, çekişen tarafların benliğini işaret eder. Asıl meseleyi unutup birbirini suçlamaya başlayan iki ortak ya da konuyu bırakıp kişilikleri hedef alan meslektaşlar, bir sen ben davasına tutuşmuş olur. Söz eleştirel bir hava taşır; işin özünü bırakıp kişiselleşen çekişmeyi yerer. Böyle bir kavga, çoğu zaman asıl sorunu çözmek yerine ilişkiyi büsbütün zedeler. İçinde, tartışmanın konudan uzaklaşıp kısırlaştığına dair bir uyarı vardır. Bir anlaşmazlığın, çözüme değil de karşılıklı inada dönüşmesinin ne kadar yıpratıcı olduğunu dile getirir.

Sen Ben Davası (kavgası) Cümle İçinde Nasıl Kullanılır?

  1. İki ortak, asıl meseleyi unutup içinden çıkılmaz bir sen ben davasına tutuşmuştu.
  2. Aile içinde başlayan ve büyüyen anlaşmazlık sonunda sen ben davası noktasına gelince aile büyükleri arabuluculuk için bir araya geldi.
  3. İş yerinde meslektaşlar arası kişilik tartışmaları sen ben davasına dönüştüğünde yönetici sağlıklı bir çatışma çözümü yöntemi aradı.

Diğer Deyimler ve Atasözleri

Sıkça Sorulan Sorular

Söz kişilik temelli, ego merkezli, içerik yerine kişiye odaklanmış çatışmaları anlatır. Halk bilgeliği bu tür tartışmaların çözümsüz olduğunu, sağlıklı sonuç vermediğini gözlemler. Bir tartışmanın konudan uzaklaşıp kişiselleşmesini yansıtır.

Söz, sağlıklı bir tartışmanın kişisel bir kavgaya dönüşmemesi gerektiğine dair üstü kapalı bir uyarı taşır. Konuyu bırakıp kişilikleri hedef alan çekişmelerin bir yere varmayacağını hatırlatır.

Çağdaş hayatta da söz karşılığını korur; ister bir aile içi anlaşmazlıkta ister bir iş yeri ya da sosyal medya tartışmasında olsun, konudan uzaklaşıp kişiselleşen çekişmeler için söylenebilir. Söz, kişiselleşen bir tartışmanın çözümsüz kalacağını; asıl meseleyi konuşmanın değerini anlatır.