Anlamı
kişi, başka yerlerde ne kadar rahat ve mutlu olursa olsun yine de kendi yurdunu özler.
Detaylı Açıklama
Bu atasözü, kişinin başka yerlerde ne kadar rahat ve mutlu olursa olsun yine de kendi yurdunu özlediğini anlatır. Rahatlık ve zenginlik, yurt özlemini gidermeye yetmez. Söz gurbette yaşayan birinin hâlini, göç eden bir ailenin özlemini ya da iyi bir iş için şehrini bırakan birinin duygusunu anlatabilir. Atasözü özlemi bir zayıflık olarak değil, insanın doğal bir bağı olarak görür. Kafes ne kadar altından olursa olsun, bir kafestir; atasözü bu karşıtlıkla rahatlığın özgürlüğün ve aidiyetin yerini tutmadığını söyler. Söz bir yurt dışı mektubunda, bir göçmen sohbetinde ya da memleketini özleyen bir yaşlının anlatısında yer alabilir. İnsan doğduğu yerde değil, doyduğu yerde atasözü bu yargıyla karşıt bir bakış sunar.
Örnek Cümleler
- Yurt dışında büyük bir şirkette yüksek maaşla çalışan mühendis, her yaz köyüne dönmenin hayalini kurdu; bülbülü altın kafese koymuşlar, ‘ah vatanım’ demiş.
- Oğlunun şehirdeki konforlu evinde kalan yaşlı kadın, her gün köydeki bahçesini anlattı; bülbülü altın kafese koymuşlar, ‘ah vatanım’ demiş.
- Bursla yurt dışında okuyan öğrenci, mektuplarında hep annesinin yemeklerini ve mahallesini andı; bülbülü altın kafese koymuşlar, ‘ah vatanım’ demiş.
Diğer Atasözleri ve Deyimler
Sıkça Sorulan Sorular
Altın kafes, rahat ve zengin ama özgürlüğü kısıtlanmış bir yaşamı temsil eder. Bülbül, yurdundan koparılmış kişidir. Kafes ne kadar değerli olursa olsun, bülbül yine de açık havayı ve kendi dalını özler.
Bu atasözü, insanın doğduğu yeri değil geçimini sağladığı yeri yurt edindiğini söyler. Bülbülü altın kafese koymuşlar ise rahatın ve geçimin yurt özlemini silmediğini söyler. İki atasözü yurda karşıt yerlerden bakar.
Gurbet çekmek, doğup yaşanılan yerleri özlemektir; özlemin kendisini adlandırır. Atasözü ise bu özlemin rahatlık içinde bile sürdüğünü bir benzetmeyle anlatır. Deyim duyguyu, atasözü o duygunun gücünü gösterir.