Anlamı
aralarında aykırılık bulunan cümleleri bağlamaya yarayan bir söz, ama, fakat, lakin, gelgelelim:
'Ne var ki bunları şimdiye kadar kimseye anlatmadığım için uygun ifadeyi bulmakta zorlanıyorum.' -İ. O. Anar.
Detaylı Açıklama
Ne var ki, aralarında aykırılık bulunan iki cümleyi bağlamaya yarayan bir sözdür. "Ama, fakat, lakin, gelgelelim" anlamında kullanılır ve ilk cümlede belirtilen durumun beklenen sonucunun gerçekleşmediğini, aksine farklı bir durumun ortaya çıktığını ifade eder. İhsan Oktay Anar'ın "Ne var ki bunları şimdiye kadar kimseye anlatmadığım için uygun ifadeyi bulmakta zorlanıyorum" cümlesi, bu bağlacın edebi kullanımını örnekler. Günlük konuşmada ve yazılı anlatımda eşit yaygınlıkta kullanılan bu ifade, "ama" ve "fakat" gibi sade bağlaçlara göre daha edebi ve vurgulu bir ton taşır. Özellikle bir umudun ardından gelen hayal kırıklığını, bir başarının ardından gelen sorunu veya bir iyiliğin ardından gelen kötülüğü anlatırken tercih edilir. Cümleye gerilim ve beklenmediklik katan güçlü bir anlatım aracıdır.
Ne Var ki Cümle İçinde Nasıl Kullanılır?
- Her şey yolunda gidiyordu, ne var ki son anda bir aksilik çıktı.
- Gerçekten çok yetenekli bir sanatçı, ne var ki ne yazık ki kimse onu tanımıyor.
- Ne var ki bunları hiç kimseye anlatamadığım için içimde kaldı.
Diğer Deyimler ve Atasözleri
Sıkça Sorulan Sorular
Anlam bakımından aynıdır; ikisi de karşıtlık bağlacıdır. Fark üslup ve vurgudadır: "ama" günlük, kısa ve nötr; "ne var ki" daha edebi, daha vurgulu ve daha dramatik bir tona sahiptir. Yazılı metinlerde "ne var ki" daha şık durur ve cümleye edebi bir ağırlık katar.
Her ikisinde de kullanılabilir. Cümle başında bağımsız bir cümle olarak: "Ne var ki hiçbir şey planlandığı gibi gitmedi." Cümle ortasında bağlaç olarak: "Güzeldi, ne var ki pahalıydı." Başta kullanıldığında daha vurgulu ve dramatik bir etki yaratır.
Roman, hikâye, deneme ve köşe yazısında en sık karşılaşılır. Özellikle olay örgüsünde beklenmedik dönüşleri işaret etmek için kullanılır. İhsan Oktay Anar, Orhan Pamuk ve Elif Şafak gibi romancıların eserlerinde anlatıma derinlik ve gerilim katan bir araç olarak sıkça tercih edilir.