Anlamı
insanın kendisine gerekli olan bir şeyi yabancıya vermesi doğru değildir.
Detaylı Açıklama
Mescite gerek olan meyhaneye haramdır, insanın kendisine gerekli olan bir şeyi başkasına vermesinin doğru olmadığını anlatan bir atasözüdür. Mescit, namaz kılınan küçük ibadethane; meyhane ise içki içilen mekândır. Bu ikisi birbirine zıt mekânlardır. Atasözü, bir şeyin asıl yerine ve sahibine ait olduğunu, onu gereksiz yere başkasına vermenin hem kendine hem topluma zarar vereceğini vurgular. Kişinin önce kendi ihtiyaçlarını karşılaması, sonra başkalarına yardım etmesi gerektiğini öğütler. Özellikle cömertlik adı altında kendini zarara uğratan, kendi ailesinin ekmeğini başkasına veren kişilere yönelik uyarıcı bir nitelik taşır. Toplumsal sorumluluk bilincini ve önceliklerin doğru belirlenmesini vurgulayan köklü bir Anadolu sözüdür. Günlük hayatta kendisi muhtaçken başkasına yardım eden kişilere yönelik söylenen bu söz, önceliklerin doğru belirlenmesini vurgulayan evrensel bir öğüttür.
Mescite Gerek Olan Meyhaneye Haramdır Cümle İçinde Nasıl Kullanılır?
- Kendi çocukların aç, başkasına yardım ediyorsun; mescite gerek olan meyhaneye haramdır.
- Önce kendi işini hallet, mescite gerek olan meyhaneye haramdır derler.
- Mescite gerek olan meyhaneye haramdır, sen önce ailenin ihtiyaçlarını düşün.
Diğer Atasözleri ve Deyimler
Sıkça Sorulan Sorular
Cömertliğin kendisini değil, yersiz ve zararlı cömertliği eleştirir. Kişinin kendi temel ihtiyaçlarını karşılamadan başkalarına vermesi hem kendisine hem ailesine zarar verir. Atasözü, önce kendi sorumluluklarını yerine getirmeyi, ardından başkalarına yardım etmeyi öğütler.
Mescit kutsallığı, ibadeti ve doğru yolu simgelerken meyhane dünyevi zevkleri ve israfı temsil eder. İbadethaneye gerekli olanın eğlence mekânına verilmesi, kutsal bir şeyin değersiz bir yere harcanmasını anlatır. Bu keskin karşıtlık, mesajın gücünü artırır.
Kendi ailesi geçim sıkıntısı çekerken başkalarına borç veren, kendi işini aksatıp başkasının işiyle uğraşan veya kendi sağlığını ihmal edip başkalarının derdine koşan kişilere söylenir. Temel mesaj, öncelikli olanı ihmal etmemektir.